Over ons

Wie bedenkt, godbetert, in deze tijd een Haags festival waarbij uitsluitend klassieke muziek wordt gespeeld? Wie oppert, godegeklaagd, een dergelijk muziekfeest te vieren in de buitenlucht? Want kom op zeg, iedereen weet dat de junimaand in het haagsche garant staat voor kou en wind en regen. Wat wil je ook, met de nog koude Noordzee langszij. Die staat onder bevel van de Noordpool en doet niet mee met de klimaatverandering. En dus zaten we kortgeleden op een donderdagavond met jassen en handschoenen aan op het podium in de Hofvijver te kleumen, sorry repeteren. Leve de muziek! Nee, toen even niet. En de lessenaars wankelden niet alleen door de wind, want ze waren volgeladen met een pak muziek, zo dik dat een handelaar in oud papier er blij van zou worden. Mijn vingers waren niet alleen blauw van de kou, maar ook van het studeren van al die noten, weken eerder was ik er al mee begonnen. Alles voor de kunst en hoop op zegen van boven? Nou, daar kwam alleen maar water vandaan. En toch…
Het moet wel een geniale geest zijn die dit festival heeft bedacht, want wat heb ik er weer van genoten. Ja, ook deze zesde editie vroeg ik mij geregeld af waar de weergoden ons nu weer voor straften, maar verdraaid, ook ditmaal was er een echte festivalsfeer. Dat kwam natuurlijk in de eerste plaats doordat u en masse naar ons en vele andere musici op allerlei locaties bent komen luisteren: zonder u geen feest. Maar het had ook te maken met het harde werken, met het bikkelen om drie concertprogramma’s in no time at all rijp te maken voor het podium. Ik geef toe dat juist de kou en regen zo’n inspanning tot een uitdaging maken die, toen u eenmaal op de tribunes van de Hofvijver zat en ons applaudeerde, mijn stramme rug deed rillen. En toen even niet van kou. Trouwens, op zondag speelden we twee keer de Carmen voor u in een zongebakken Hofvijvertent…
Maar er was nog een reden om blij te zijn. Die reden heet Santtu-Matias Rouvali, de dirigent van dienst gedurende dit festival. Hebt u hem gezien? Welke dirigent ter wereld heeft een mooiere slag dan hij, met die balleteske draaiing en wrong van zijn polsen en armen? Wie kan zwieriger de zotternijen van Tijl Uilenspiegel door ons orkest laten verklanken? En hebt u de ernst gevoeld waarmee hij Moessorgski’s schilderijen tentoonstelde? Hij is een Fin met de grootsheid van ziel die je ook in een componist als Sibelius hoort woelen; ziel die Santtu Rouvali via zijn vingertoppen virtuoos de wereld in wappert.
Er zijn jonge mensen onder ons met een intuïtieve kennis over de mens; over zijn angst, zijn onvervulbare verlangen. Er zijn jongelui die dit diepe weten met schijnbaar gemak tot onderwerp maken van hun kunst. Santtu-Matias Rouvali is een van hen. Onthoud die naam!
Ronald Touw