Vrijwilligerswerk in Griekenland

Ontdek de kracht van Tsjaikovski

Tweemaal vertrok Eline van Esch naar Griekenland om voor een korte periode vluchtelingen te helpen. Voor ons is zij een held, volgens haarzelf betekenden haar werkzaamheden maar ‘een druppel op de gloeiende plaat.’ Eline is fluitist in het Residentie Orkest en mede dankzij inzamelingen onder haar collega’s bracht zij instrumenten naar Griekenland. Wat bewoog haar naar Griekenland te gaan, wat maakte ze daar mee en hoe kijkt ze terug?

Dit artikel is onderdeel van de serie ‘Ontdek de kracht van Tsjaikovski

Als cadeau voor hun 18e verjaardag mochten de kinderen van Eline een reis maken. Ondanks de mogelijkheid om voor een vakantie te kiezen, dachten Eline en dochter Roos na over een reis in combinatie met vrijwilligerswerk. ‘Het is belangrijk iets voor de wereld te betekenen, dat is een beetje wat in ons zit.’ Dankzij vriendin Petra Wolters, werkzaam voor Vluchtelingenwerk, hoorden Eline en Roos over de situatie in Griekenland. Hierop besloten ze in 2016 voor drie weken naar Griekenland te vertrekken.

Nea Kavala
Via de organisatie We are here lukten het Eline en Roos om aan de slag te gaan in het kamp Nea Kavala, net onder de Macedonische grens. Het kamp was ontstaan door het sluiten van de grens na de Turkije-deal, waardoor veel vluchtelingen in Griekenland vast kwamen te zitten. De organisatie verzorgde recreatie en educatie en sloot daardoor goed aan bij Eline en Roos. Zij dachten dan ook muziek te gaan maken. ‘Maar die mensen zitten helemaal vol, zij hebben geen behoefte aan een concert.’ Vervolgens is Roos wat gitaarles gaan geven, Eline hielp vooral waar nodig was.

Toen Eline het kamp voor het eerst zag schrok ze. ‘Het staat vol met tenten van de UNHCR, waar het water zo onderdoor loopt.’ Sanitaire voorzieningen waren slecht. ‘De wc was een gat in de grond, douches niet meer dan een slang met water.’ In het kamp verbleven zo’n drieduizend Koerden, Arabieren en Jezidi’s. ‘Drie bevolkingsgroepen die elkaar niet altijd goed liggen of begrijpen.’ Dankzij aangestelde leiders leefden de drie groepen redelijk rustig samen. Toch maakte Eline meerdere incidenten mee tijdens haar verblijf.

Ongeregeldheden
Angstige momenten beleefde Eline tijdens een opstand, die ontstond nadat was verteld dat de vluchtelingen nog een jaar moesten blijven. ‘De mannen begonnen op alles in te slaan en duwden zo een ambulance om, met de broeders er nog in.’ Onbekend bij Eline was het protocol van hulporganisaties: het kamp verlaten. Samen met een paar andere vrijwilligers was zij achtergebleven. Gelukkig wisten ze uit het kamp te komen. Begrip heeft Eline wel: ‘Ik begrijp de onmacht, nog een jaar betekende nog een winter en je hebt geen idee wat erna gaat komen.’

De dag hierna was het één jaar geleden dat de genocide had plaatsgevonden op de Jezidi’s. Toen Eline ’s ochtends bij het kamp aankwam zaten alle Jezidi’s buiten het kamp op het gras. Zij hadden het kamp verlaten omdat ze zich niet veilig voelden. ‘Blijkbaar hadden een paar Arabische mannen tegen hen gezegd ‘we gaan je vermoorden’.’ Eline heeft hen samen met andere vrijwilligers de daaropvolgende dagen geholpen door het brengen van schoolspullen, eten, dekens en kleren. Uiteindelijk kregen de Jezidi’s na drie dagen een eigen kamp op een andere locatie.

Terugkeer
Na hun bezoek aan kamp Nea Kavala besloot dochter Roos in het voorjaar van 2017 wederom terug te gaan naar Griekenland, ditmaal voor drie maanden. Ze ging werken voor een NGO en kreeg een leidinggevende functie. Ook Eline besloot terug te keren, voor drie weken. Van te voren zamelde ze geld in bij collega’s in het orkest om eenvoudige instrumenten aan te schaffen, zoals ukeleles, blokfluiten en djembés. ‘Ik schroomde om mijn collega’s om geld te vragen want ik wilde niet de held uithangen, tot mijn collega Murk mij eraan herinnerde dat het niet om mij ging.’

In het kamp waar Eline heen ging, Nea Vresna genaamd, zaten alleen Jezidi’s. De vluchtelingen verbleven in hotels aan het strand, buiten het toeristenseizoen om. ‘Ons werd afgeraden om close te worden, aangezien die mensen al veel vrienden en familie zijn kwijtgeraakt en ook wij weer weg zouden gaan. Dit lukte natuurlijk niet. Jezidi’s zijn soort zigeuners en hele warme en open mensen, ik werd altijd mama genoemd.’ Een jaar later heeft Eline nog steeds contact met mensen uit dit kamp. Afgelopen zomer bezocht zij samen met Roos vijf families in Duitsland.

Held
Zelf vindt Eline dat zij niets bijzonders heeft gedaan. ‘Natuurlijk zie ik dat wat wij daar deden belangrijk was, maar het was maar een druppel op de gloeiende plaat.’ Ook kreeg Eline niet de voldoening die ze had verwacht. ‘Mensen waren boos en hadden geen zin in muziekles, waardoor ik vooral met kinderen heb gewerkt. Ik voelde mij meer een kinderjuf.’ Uiteindelijk vond Eline voldoening in het geven van massages aan vrouwen. ‘Ik zette een muziekje op en de vrouwen zaten in een rij te wachten. Dankzij de massages kreeg ik echt contact en dat is juist zo belangrijk voor ze.’

Als andere mensen iets willen betekenen raadt Eline aan statushouders in Nederland te helpen. Zelf heeft zij sinds anderhalf jaar contact met een Syrische familie in Den Haag. Ze helpt onder andere met taal en huiswerk en het gezin is inmiddels een soort familie geworden. ‘Het is zo hard nodig om deze mensen te helpen en het zijn gewone mensen net als jij en ik. Als mijn huis wordt weggespoeld door de zee en ik moet vluchten, hoop ik ook dat mensen mij helpen.’

Eline wil vooral aandacht geven aan de situatie van de Jezidi’s. ‘Zij worden als laagste groep gezien vanwege hun religie, er is zoveel haat.’ Iemand die veel bewustzijn creëert is het Jezidi meisje Nadia Murad, één van de winnaars van de Nobelprijs voor de Vrede in 2017. Zij schreef het boek Ik zal de laatste zijn, over de verschrikkingen die zij onderging onder het bewind van de Islamitische Staat. Zij wil IS verantwoordelijk stellen voor genocide en misdaden tegen de mensheid. ‘Voor de Jezidi’s is Nadia zo’n grote hoop. Ik hoop dat het boek gevolgen gaat hebben. Zij is mijn held.’

Ontdek de kracht van Tsjaikovksi

De Vijfde van Tsjaikovski! Een goed voorbeeld van hoe muziek je kan stimuleren om het beste in jezelf naar boven te halen. Krachtig, opzwepend; aanjagend zelfs, en daarmee dé soundtrack die je inspireert en ondersteunt bij het realiseren van grote en kleine dromen! Alsof Tsjaikovski in je oor fluistert: ”Je kan het! Ik geloof in je. Droom. Wees ambitieus. Dit is je moment: maak het waar en word je eigen held!”

Dat thema: de held in jezelf ontdekken en je eigen held worden, hebben we als Residentie Orkest omarmt. De maand maart wordt de maand waarin we jou helpen je eigen held te worden. Ontdek de kracht van Tsjaikovksi en word je eigen held.

Lees verder